Na een voortreffelijke overwinning van het tweede team was het de beurt aan Swift 1 om dit kunstje over te doen. Een op het oog makkelijke klus tegen het nog puntloze De Meervogels, maar de ploeg van trainer Philip zal moeten waken voor onderschatting. Onze provinciegenoten uit Oost-Souburg werd het bijna fataal. Zij wonnen in eigen huis maar met een minimale marge: 17-15.
In dezelfde startopstelling als de vorige thuiswedstrijd gingen de Middelburgers goed van start. De trainer had zowel de spelers als de supporters geïnstrueerd om er vanaf de eerste seconde op te klappen en te laten zien dat er niets te halen viel in De Sprong. Deze instructie was niet aan dovemansorengericht en er was sprake van een geweldige wisselwerking tussen de spelers en het publiek. Er werd geweldig gecombineerd in het aanvallende vak en verdedigend gaf de thuisploeg niets weg. Binnen tweeënhalve minuut stond het al 4-0 en leken de bezoekers helemaal uit Zoetermeer te zijn gekomen om te fungeren als decor. Even leken ze weer mee te doen, toen zowaar de 4-1 werd gemaakt, maar aanvoerder Joren stopte deze mogelijke opleving direct. Hij nam de ploeg vanaf de eerste minuut bij de hand en verloor geen duel. Elke rebound was voor hem. Zijn directe tegenstander werd dan ook al vroeg gewisseld, omdat er wat moest veranderen voor de bezoekers. Het schijnt dat hij zijn tegenstanders de volgende ochtend, bij het wassen van zijn wedstrijdbroekje, nog in zijn broekzakken vond.
Bij een stand van 6-2 volgden misschien wel de vier sterkste minuten van de wedstrijd. Menno en Amy scoorden beiden tweemaal en daarmee allebei hun derde van de avond. Menno hield van geen ophouden en lepelde op fabuleuze wijze ook nog de 11-2 in het mandje. Een waar stukje gallery play, waar het publiek de vingers bij kon aflikken. Met nog een klein kwartier te spelen in de eerste helft, werd er al gesproken over een mogelijke monsterscore. Na een treffer van de bezoekers, volgde alweer de volgende vierslag. Quinto maakte op prachtige wijze zijn eerste van de avond en via Amy, een vrije bal van Anoeska en de vijfde treffer van Menno, werd de voorsprong vergroot naar 15-3. Met nog zes minuten op de klok, leek Swift al klaar voor de beoogde lofzang van Philip in de kleedkamer en nam het gas terug. Amy maakte nog wel haar vijfde van de avond, maar de Zoetermeerders vonden eindelijk een antwoord: 16-6.
Na rust startte Swift weer prima en maakte Dylan al snel de 17-6. Even leek hij ook nog de achttiende van de avond te maken, maar deze tolde op miraculeuze wijze uit de korf. Philip kon zijn ogen niet geloven, nadat hij al vol passie had staan juichen. Dit zorgde voor de nodige hilariteit op de spelersbank. Die ontspannen sfeer was in de tweede helft ook te zien op het veld; de drang om te werken aan het doelsaldo leek weg. Na twaalf minuten spelen was er slechts vier keer gescoord en de bezoekers wonnen, in tegenstelling tot de eerste helft, nu de meeste duels. Hierop besloot de Belgische trainer een time-out aan te vragen bij een stand van 20-8. Deze leek weinig impact te hebben en met nog zeven minuten op de klok, leek deze wedstrijd dood te bloeden. Voor de neutrale kijker volgde nog wel het hoogtepunt van de tweede helft. In een tijdsbestek van een halve minuut werd de staande stand van 21-8 uitgebreid tot 24-10. Ook invallers Luuk en Ilse wisten de korf te vinden, waardoor er nu negen spelers op het scoreformulier stonden namens Swift. Philip liet Gijs en Gwen nog even invallen voor de laatste vier minuten, waarmee laatstgenoemde haar debuut maakte.
De hoogtepunten bleven in de tweede helft echter schaars en met een eindstand van 25-14 mag gesproken worden over een fabuleuze eerste, maar een povere tweede helft.
De Middelburgers gaan als nummer 2 de winterstop in en kunnen zich gaan opmaken voor een loodzware maand januari, waarin ook de eerste ontmoeting zal volgen met de grootste concurrent voor de titel: Albatros. De eerstvolgende thuiswedstrijd zal 24 januari pas weer plaatsvinden. Tot die tijd even lekker genieten van de feestdagen en tot in het nieuwe jaar!
Leon de Jonge
